Nederlands↔Thais

Toontaal

De Thaise taal is een toontaal. Dat betekent dat gelijke woorden van elkaar worden onderscheiden door toonhoogteverschillen. De toonhoogte bepaalt de betekenis van het woord. Zeg je het woord met een verkeerde toon, dan zeg je iets anders en dus niet wat je bedoelt.

Het verschil tussen ver weg (-klai) en dichtbij (\klai) is de toon. “Dichtbij” heeft een dalende toon en “ver weg” een midden toon. De Thaise taal kent vijf tonen: midden, laag, dalend, hoog en stijgend. Elke lettergreep heeft één van deze tonen.

5 verschillende tonen

In het woordenboek van Pluk worden de tonen bij de Nederlandse uitspraak (de fonetische weergave in romeinletters) als volgt weergegeven:

• midden toon ( - )
• lage toon ( _ )
• dalende toon ( \ )
• hoge toon ( * )
• stijgende toon ( / )

Vanuit het niets die toonhoogtes gokken gaat meestal niet meteen goed. Voor een Thai klinkt het dan als nabootsing van hanengekraai. En iemand die onwetend kukeleku’t is reuze vermakelijk.

De juiste toon raken  เสียงสูงต่ำ

Om de juiste toon te raken helpt het een Nederlands toon-equivalent in je achterhoofd te houden. Hulpmiddel voor de toonhoogtes:

• midden ⇒ als zeg eens “-aa” bij de dokter
• laag ⇒ als uiting van droefheid “_ach...”
• dalend ⇒ als de uitroep van pijn “\au!”
• hoog ⇒ als “*hè?!” wanneer iets niet verstaan wordt
• stijgend ⇒ als een stuiterende bal “/boing?”

Stel je wilt video clip zeggen (*khlip *wie -die -oo) dan zeg je dus toonmatig “*hè?! *hè?! -aa -aa”. Hou die tonen vast, vul de woorden “khlip wie die oo” in, en je spreekt Thais... :-) Nog een voorbeeld: fiets (*rot _tjak _kra -jaan). Neurie enkele keren “*hè?! _ach _ach -aa”, open je mond en vul die klanken in met de woorden “rot tjak kra jaan”. En op deze manier zijn al heel wat Nederlanders gaan fietsen in Bangkok.