Nederlands↔Thais

Zet de toon

De Thaise taal is een toontaal. Dat betekent dat gelijke woorden van elkaar onderscheiden worden door toonhoogteverschillen. De toonhoogte bepaalt de betekenis van het woord. Zegt u het woord met een verkeerde toon? Dan zegt u iets anders en dus niet wat u bedoelt.

Uw uitspraak bondig en fris van toon?

Het verschil tussen ver weg (-klai) en dichtbij (\klai) is de toon. “Dichtbij” heeft een dalende toon en “ver weg” een midden toon. De Thaise taal kent vijf tonen:

• midden
• laag
• dalend
• hoog
• stijgend

Elke lettergreep heeft één van deze tonen.

Vijf verschillende tonen

In het woordenboek van Pluk worden de tonen bij de Nederlandse uitspraak (de fonetische weergave in romeinletters) als volgt weergegeven:

• midden toon ( - )
• lage toon ( _ )
• dalende toon ( \ )
• hoge toon ( * )
• stijgende toon ( / )

Vanuit het niets deze toonhoogtes gokken gaat meestal niet meteen goed. Voor een Thai klinkt het dan als nabootsing van hanengekraai. En iemand die onwetend kukeleku’t is reuze vermakelijk.

De juiste toon raken  เสียงสูงต่ำ

Om de juiste toon te raken helpt het een Nederlands toon-equivalent in uw achterhoofd te houden. Hulpmiddel voor de toonhoogtes:

• midden ⇒ als zeg eens “-aa” bij de dokter
• laag ⇒ als uiting van droefheid “_ach ...”
• dalend ⇒ als de uitroep van pijn “\au!”
• hoog ⇒ als “*hè?!” wanneer iets niet verstaan wordt
• stijgend ⇒ als een stuiterende bal “/boing?”

Toon wat u zegt

Stel, u wilt video clip zeggen (*khlip *wie -die -oo). Qua toon zegt u dus: “*hè?! *hè?! -aa -aa”. Houd die tonen vast! Vul ze in met de woorden “khlip wie die oo”, en u spreekt Thais ... :-)

Ho wacht even!

Nog een voorbeeld: fiets (*rot _tjak _kra -jaan). Neurie enkele keren “*hè?! _ach _ach -aa”, open uw mond en vul die klanken in met de woorden “rot tjak kra jaan”. En op deze manier zijn al heel wat Nederlanders én Vlamingen gaan fietsen in Bangkok.